წერილი ძმებისათვის სერგის უდაბნოსი ნიკოლო=ბაბაევის მონასტრიდან

საყვარელნო მამანო და ძმანო!

გმადლობთ თქვენ ხსოვნისათვის თქვენისა ჩემი ცოდვილისა, სიყვარულისათვის თქვენისა ჩემთვის. დალოცვამ ღვთისამ დაე განისვენოს თქვენზე და ყველაზე, გადამცურავზე ცხოვრებისეული ზღვისა მიზნით ხსნისა, მიზნით მიღწევისა საღვთო ნავმისადგომისა. ვინც უყურებს მხოლოდ სარგებელს, უპირატესობებს, სიამოვნებებს წარმავალისა ამა სოფლისა, მისდამი არაა ჩემთვის სიტყვა.

დროს მოგზაურობისა ჩემისა სერგის უდაბნოდან, გავლით მოსკოვისა, ბაბაევის მონასტერში, მე მოვინახულე ბევრი მონაზვნური მონასტერი და ვხედავდი გამოცდილებითად იმას, რასაც წმინდა მამები აღწერენ თავიანთ ღვთივშთაგონებულ წიგნებში. ვხედავდი, რომ ყოველ ადგილას: უდაბნოშიც განმარტოვებისაც, და შორის ხმაურიანი მონაზვნობისა – ისინი ქრისტიანთაგან, რომლებიც აკვირდებიან სიტყვას ღვთისას და ცდილობენ განახორციელონ იგი სიცოცხლით, აღავსებენ კუნთებს თავიანთსას – გონებასა და გულს – გასამგზავრებელით ნეტარ მარადისობაში. საწინააღმდეგოდ ამისა, ისინი, ვინც დაუდევრები არიან ვარჯიშში სიტყვაში ღვთისა, აღსრულებაში წმინდა ღვთის მცნებებისა, იმყოფებიან მწარე დაბნელებაში ცოდვილში, ტყვეობაშI ცოდვისა, სრულ უნაყოფობაში, მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრობენ ღრმა უდაბნოში. მეუდაბნოეობა, არ შეერთებული სულიერ დაკავებულობებთან, კვებავს, ასუქებს, აძლიერებს ცოდვილ ვნებებს ¹¹ . ასე გვმოძღვრიან ჩვენ წმინდა მამები; ასე არის თვით საქმეში. სიტყვა ღვთისა – სიცოცხლეა მარადიული: მკვებავი მისით „ცხონდეს უკუნისამდე“ ( ინ. 6:51 ). სადაც არ უნდა იკვებოს ადამიანი სიტყვით ღვთისათი, უდაბნოში კი, ანდა შორის ხალხმრავლობისა, ყველგან სიტყვა ღვთისა ინარჩუნებს თავის წმინდა თვისებას: თვისებას ცხოვრებისა საუკუნესი. და ამიტომ არავითარი ადგილი არ ეწინააღმდეგება ამ ცხოვრებას მარადიულს შეატყობინოს მაზიარებელს მისდამი, ცხოვრება სულიერი, ერთადერთი ჭეშმარიტი სიცოცხლე. მყოფი თქვენთან, ყოველთვის გახსენებდით მე თქვენ, შეგაგონებდით თქვენ დაკავებულიყავით სიტყვით ღვთისათი: მას შეუძლია მოანიჭოს თქვენი ხმაურიანი მონასტრისათვის ღირსება სავანისა განმარტოებულისა მას შეუძლია ააგოს სულიერი ზღუდე გარშემო მონასტრისა ჩვენისა, არ მქონესი ნივთიერი ზღუდისა. ეს სულიერი ზღუდე იქნება უფრო მტკიცე და მაღალი ყოველგვარი ზღუდესი, აღმართულისა აგურები და ქვებით: არავითარი ბიწი არ აღწევს მონასტერში ჩვენსა, არავითარი სათნოება არ დაიკარგება მისგან, მყოფი არყოფნაში, არ ვპივებ არაფერს უფრო უმჯობესს, როგორც გაგიმეოროთ თქვენ წერილობით ის, რასაც გეუბნებოდით ბაგეებით ძმებო! არ გაატარეთ ცხოვრება თქვენი ცარიელ დაკავებულობაში; არ გაფლანგოთ ცხოვრება მიწიერი, მოკლე, მოცემული ჩვენთვის მოსახვეჭად მარადიულისა. იგი გაირბენს, გაიქროლებს და არ დაბრუნდება; დაკარგვა მისი – აუნაზღაურებელია; გამტარებელნი მისი ამაოებაში და თამაშობებში, ჩამოართმევენ თავიანთ თავებს ნეტარ მარადისობას, მომზადებულს ჩვენთვის ღვთის მიერ. გამოიყენეთ იგი შესასწავლად ნებისა ღვთისა, კეთილისა და სრულყოფილისა, გადმოცემულისა საღვთო და წმინდა წერილებში. „იგივე მიწერად თქვენდა, – თქვა წმინდა მოციქულმა, – ჩემდა არა სიცონილ არს, და თქვენდა კრძალულება არს. ( ფილ. 3:1 ).

როდესაც გულმოწყალე უფალი, მომნიჭებელი ჩემთვის რომელიღაც გამოსწორებისა ხორციელი ჯანმრთელობისა ჩემისა, დაგაბრუნებთ თქვენს კურთხეულ საზოგადოებაში და გაღირსებთ ხედვიდეთ პირს თქვენსას, როგორც სახეებს წმინდისა ანგელოზებისას; და მაშინ ჩემი სიტყვა თქვენდამი იქნება იგივე, როგორიც იგი იყო უწინ, და უწინ შეგაგონებდით მე თქვენ, რათა თქვენ, დათმენით ღვთისგან მოცემულ ჩვენთვის თავშესაფარში, ეძიებდეთ მშვიდობას სულიერს სიტყვაში ღვთისაში, არ გატაცებულნი ამაო გულისთქმებით და ოცნებებით, რომელიც გპირდებათ მოგცეთ მშვიდობა და გართმევთ მას. უგუნურის ნაწილი – მცირეა წინაშე თვალთა მისთა“ ¹² , – თქვა დიდმა ისააკმა. საწინააღმდეგოდ ამისა, სულში მიმღებში მადლიერებით საჩუქრებისა ღვთისა, იზრდება ფასი ამ საჩუქრებისა. ასე ვსაუბრობ ჩვენს თავშესაფარზე, სერგის უდაბნოზე. მადლიერებამ ღმერთს ამ ნავმისადგომისათვის შესაძლოა გახადოს ნავმისადგომი ჩუმი, უსასიამოვნოესი; შეცბუნებული მზერები დრტვინვისა და უკმაყოფილებისა გადასცემენ თავის სიმღვრიეს, თავის სიბნელეს და იმას, რისთვის, მთელი სამართლიანობით, უნდა გვეთქვა მადლობა ღვთისათვის გვედიდებინა ღმერთი.

ხე, გადარგული ადგილიდან ადგილას, კარგავს თავის ძალებს, თუმც კი ბუნებით იგი ყოფილიყოს ძლიერიც, აკლდება შესაძლებლობას მოჰქონდეს ნაყოფები. „ მოთმინებითა თქვენითა“ გვიბრძანა ჩვენ „მოვიპოვოთ სული ჩვენნი“ საღვთო მასწავლებელი ჩვენი ( ლკ. 21:19 ). მან გვაუწყა, რომ მოქმედნი ნაყოფისანი „იქმან მას მოთმინებით“ ( ლკ. 8:15 ). მან გვაუწყა: „რომელმან დაითმინოს სრულიად, იგი ცხოვნდეს. “ ( მთ. 24:13 ); „ვინც კი შეირყევა, – გვაუწყა საბოლოოდ მანვე, – არა სთნავს სულსა ჩემსა“ ( ებრ. 10:38 ).

ვიძირები ჭვრეტაში ყანისა ქრისტესი. მხოლოდ მასზეა დათესილი თესლი, რამდენი გაიზარდა თავთავი! როგორ ისინი მშვენივრად მწვანდებიან, ხმაურობენ მანუგეშებლად და მასიამოვნებლად, აღელვებულნი ქარის მიერ. მოდის ამ თავთავებისთვის დრო სიმწიფისა, დრო მკისა; ისინი ტოვებენ მინდორს, რომელზეც იშვნენ და გაიზარდნენ, იზრდებიან კალოზე, შრებიან, ხმებიან, ნიავდებიან. ზუსტად ასეთია ჩვენი ცხოვრება. რამდენი საჭიროა სხვადასხვა გადატრიალებები, რათა ადამიანმა დაინახოს მთელი ამაოება ამა სოფლისა, მთელი მისი არარაობა, მიაღწიოს საბოლოოდ, როგორც კალომ, წიაღს წმინდა მონასტრისას. მძიმე, ნაყოფიერი მარცვალი, როგორც კი არ ანიავებდნენ მას, ყოველთვის ვარდება კალოზე, ხოლო ღვარძლი და მარცვლები უღონონია, ცარიელნი, მსუბუქნი, გაიქროლებენ კალოდან ქარის მიერ; თავიდან გვეჩვენება ისინი ღრუბლად რაღაცა მნიშვნელობის მქონედ შემდეგ თხელდებიან, თხელდებიან, იკარგებიან მზერისაგან, იღუპებიან. მწუხარებები, შემხვედრები საზოგადოებაში, არ შიძლება იყოს გამართლება სულმოკლეობისა. ყოფაცხოვრება და ადგილი უწუხარნი დედამიწაზე – აუხდენელი ოცნებაა, რომელსაც ეძიებს გონებები და გული, უცხო საღვთო განათლებისა, ცდუნებულნი ეშმაკების მიერ. ჩვენ ნამცნები გვაქვს ვეძიოთ მშვიდობა სულიერი ურთიერთ ზიდვაში უძლურებებისა. არა გამოცვლებით ადგილისა, წარმოშობილით მხოლოდ განკითხვით მოყვასისა, აღესრულება რჯული ქრისტესი. არა! „ ურთიერთარს სიმძიმე იტვირთეთ და ესრეთ აღასრულეთ შჯული იგი ქრისტესი“ ( გალ. 6:2 ). გარბის აღსრულებისაგან რჯულისა ქრისტესი უგუნურად მაძიებელი ადგილისა უმწუხარისა. ადგილები და ცხოვრება უწუხარნი – ზეცაშია: იქიდან წარხდა სალმობა და მწუხარება და სულთქმა“ ( ეს. 35:10 ). დედამიწა – ადგილია გოდებისა და ნეტარნი არიან მგოდებელნი მასზე: ისინი ინუგეშებიან ზეცაში. ადგილას და ცხოვრებაში უმწუხარეში – როდესც გული ჰპივებს სიმდაბლეს, და სიმდაბლით შევა მოთმინებაში.

ყველაფერს ამას, ყველაფერს, რაც არ არის კეთილი და მხსნელი გვასწავლის ჩვენ სიტყვა ღვთისა. და ამიტომ თავად უფალი ბრძანებს, ყველა წინასწარმეტვყელნი და მოციქულნი, ყველა წმინდა მამანი შეგვაგონებენ, გვამცნებენ, გვეხვეწებიან ვიმყოფებოდეთ გამუდმებით სიტყვაში ღვთისაში, რომელიცაა წყარო ყველა სიკეთისა, რომელიცაა – სიცოხხლე რომელიცაა – ნათელი დედამიწაზე, ამ ჭირ-ვარამში მგლოვარებისა, შიმშილისა, წყვდიადისა, სიკვდილისა „და ნათელი ბნელსა შინა ჩანს და ბნელი იგი მას ვერ ეწია“ ( ინ. 1:5 ). ტარებული სხივით ამ სინათლისა, გამოდის მოგზაური მიწიერი სიცოცხლეში მხსნელში, სულიერში, აქედან იწყებს სიცოცხლეს მარადიულს. მიიღეთ, ძმებო, სიტყვა ჩემი, რომელნიც – არა რამეა სხვა, თუ არა გამოძახილი სწავლებისა ყველა წმინდათა. როგორც უდაბნოს ველური ბუნაგი – საცხოვრებელი ქვეწარმავალთა და ყოველგვარი უწმინდურობისა – იმეორებს ექოთი თავისით შთაგონებულ ხმებს საღვთო საგალობლებისას.

გამომთხოვნელი თქვენი წმინდა ლოცვებისა და მიმნდობი თავისა თქვენს წმინდა ლოცვებისათვის არქიმანდრიტი ეგნატე 1847 წელი. ნიკოლაევის ბაბაევის მონასტერი

Next