ქება ქვეშ ჩრდილისა ჯვრისა

ნასესხებია მე-15 თავიდან გამოსვლისა.

ვჯდები ქვეშ წმინდა ჩრდილისა ხისა ჯვრისა, ვიწყებ ქებას დიდებისა, ქება მადლიერებისა შემოქმედისადმი ჩემი და მხსნელისა.

არც მცხუნვარე სხივებისაგან მზისა შეგრძნებითისა გავრბივარ ქვეშ ჩრდილისა ჯვრისა: გავრბივარ ხვატისაგან ცოდვათა, სიცხისაგან საცდურებისა. ვაი! მსოფლიო აღსავსეა საცდურებისაგან სასტიკებისა.

სიგრილეა, საამოა ქვეშ ჩრდილისა ჯვრისა წმინდისა! ქვემოდან ფესვთა მისთა ჩქეფს წყარო წყლისა ცხოველისა: სწავლება ქრისტესი.

არაა გასაგონი ხმა ქებისა ჩემისა ამაო სამყაროსადმი. ჩემი გონება და გული მღერიან საიდუმლოებრივად. დაე გაიგონოს ისინი მხსნელმა ჩემმა.

დადიოდა როდესღაც ჰაერში წინაშე დასისა ხალხისა ისრაელიანთა სვეტი ღრუბლისა და ცეცხლისა, ხელმძღვანელობდა მათ უდაბნოში ველურში, საშინელში. უხილავი და ამასთან ხილული ჩემ მიერ განგებულება ღვთისა ჩემისა მხელმძღვანელობდა მე გზაზე ძნელსა და სამწუხაროზე ცხოვრებისა მიწიერისა.

ვცხოვრობდი მე უწინ ეგვიპტეში. ფარაონი, მეფე მისი, მაკავებდა მე გამუდმებულად კეთებით აგურისა და სხვა მძიმე სამსახურებით, მაკავებდა განუწყვეტელი საზრუნავებით ნივთიერის შესახებ. როდესაც მომდიოდა მე აზრი მსახურების შესახებ ღმერთისა ჩემისა, – ფარაონი მსაყვედურობდა მე უსაქმურობაში, ამრავლებდა ჩემს საზრუნავებს დროებითზე, მიწიერზე, ამაოზე, რათა ყოფილიყო ჩემთვის შეუძლებელი თვით გაფიქრებახ ღმერთზე.

მოსემ – ამ სახელით და პირით გამოიხატება კანონი სულისა – საოცარი საშუალებებით გამომიყვანა მე ეგვიპტიდან ცხოვრებიდან ხორცისათვის, ამა სოფლისათვის, – უდაბნოში.

ძნელია გზა უდაბნოში! იქ ირხევა გავარვარებული ქვიშა ფეხქვეშ; იქ ბასრი ქვით და მჩხვლეტავი ეკლით მოიწყლება ფეხები; იქ მცხუნვარე მზე წვავს მგზავრს; იქ წყურვილი აუტანელია; იქ არაა ქვაბები და ხორცი ეგვიპტისანი; იქ კარვებია, არაა თავშესაფარი მოხერხებული და მშვიდი; იქ მკვდარი ბუნება ტანჯავს, აწვალებს ფიქრს და მზერას. თითქმის მივაღწიე მე ზღვას მეწამულს, რომ დავინახე ჩემს უკან მტრული მხედარნი და მგრგვინავი ეტლები. წინაშე ჩემსა იყო ზღვა; წინაშე ჩემსა და უკან ჩემსა იყო სიკვდილი საშინელი, გარდაუვალი.

მაგრამ იყო აქ ღმერთიც ჩემი. იგი – წყაროა სიცოცხლისა, და სიკვდილი მისდამი დამორჩილებულია. შორის ზღვისა გამეღო მე გზა: ცსოვრებაში შორის ამა სოფლისა მოულოდნელად განმეცხადა წინაშე ჩემსა გზა ხსნისა.

დასადევნებლად ჩემდა მომვარდნენ მხედარნი, გამოიჩქარნენ ეტლები: ყველა ისინი დაიღუპნენ ზღვაში. „უგალობდეთ უფალსა რამეთუ დიდებით დიდებულ არს ცხენები და მჴედრები შთასთხია ზღუასა.“ ( გამ. 15:1 ).

ცხენი გაშმაგებული – ეს უსიტყვო მისწრაფებებია, სურვილები ჩემი სხეულისა; მხედარი მჯდარი მასზე, – გულისთქმა ცოდვილი.

ეტლები მგრგვინავნი – ეს ამაო დიდებაა ამა სოფლისა, ეს მისი დიდებულია. გაივლის იგი, და გაჩუმდება, ჩაიძირება ზღვაში დავიწყებისა. რაა ასე უმნიშვნელო, როგორც რაკარუკი და ჭყრიალი თვლებისა და რკინისა ეტლებში!

ერთადერთი სიკეთე, ერთადერთი განძეული ადამიანისა – ღმერთია, მისი შემოქმედი და მხსნელი, მისი სიცოცხლე და სიამოვნება, მისი ქონებაა მარადიული. მას ქება, მას დიდება! „უფალი, შემმუსრველ ბრძოლათა, უფალ – -სახელ მისი.“. შეუძლებელი კაცთათვის – შესაძლებელია მისთვის. „ეტლები ფარაოჲსი და ძალი მისი შთასთხია ზღუასა, რჩეული მჴედრები სამმდგომნი დაანთქნა ზღუასა მეწამულსა. ( გამ. 15:3-4 ), გლოვაში ადამიანისა ცოდვილობისადმი მისი. „შეჰყინდეს ვითარცა ზღუდენი წყალნი, შეჰყინდეს ღელვანიცა შუა ზღუასა“ ( გამ. 15:8 ). საცდურები ამა სოფლისა გარეშე დარჩნენ თავიანთი ძალისა, შებორკილია მათი ქმედება, ვერ დაიპყრეს მათ ჩემი გული; იგი მათდამი გახდა უგრძნობი, გაიარა შორის ნოტიო წყლებისა, როგორც თითქოს შორის ქვის კლდეებისა. მარჯუენე შენი, უფალო, დიდებულ არს, ძალითა შენითა მარჯუენემან შენმან, უფალო, მოსრნა მტერნი. ( გამ. 15:6 ), მან მაჩუქა მე სიმტკიცე, მოაცილა სიმტკიცე ცოდვას, დაკიდებულს ჩემზე მსგავსად კედლისა ტალღებისაგან. შენ გააქვავე ტალღები, მწყურვალნი შთანმთქან მე, წაიყვანონ უსულო გვამი ჩემი მიუწვდომელ უფსკრულებში ჯოჯოხეთისა. „შემწე და მფარველ“ ( გამ. 15:2 ). გზაზე ჩემსა შენკენ, მიწაზე ჩემზე აღთქმულზე, კიდევ მელიან მე მტრები, ძენი უცხოტომელთანი. და მათ შეიცნეს, რომ ჩემზე განგებულებაა შენი წმინდა, რომ ხელი შენი მატარებს მე, და მიცავს, იბრძვის ჩემთვის; მათ იციან, რომ ხელი შენი ძლიერია. ხელებისა შენისა მათ ეშინიათ, ხოლო ჩემი შურთ, აღრჭენენ ჩემზე კბილებს. „ესმა წარმართთა“ წყალობანი შენნი ჩემდამი, „და განრისხნეს“: სალმობამან შეიპყრნა მკჳდრნი ფილისტიმისანი. მაშინ ისწრაფეს მთავართა ედომისათა, და მთავართა მოაბელთამან, ძრწოლამან შეიპყრნა იგინი, და დადნეს ყოველნი მკჳდრნი ქანანისანი. ( გამ. 15:14-15 ). მიხსენ მე, ღმერთო ჩემო, ყველა ძეთაგან უცხოტომელთა, ყველა და ყველაფრისა, ვინც უცხოა წმინდისა სულისა შენისა, და ამიტომ ქრისტიანისათვის – ძეა უცხოტომელი. დაე არ ჩაეფლობა ფეხი ჩემი რომელიღაც ბადეში, დაე არ ჩავვარდე რომელიღაც უხილავ ჩემ მიერ, უხილავ ჩემთვის, მიუწვდომელ ჩემთვის, დამღუპველ უფსკრულში.

წაართვი ყველა მტერს სულისა ჩემისა ძალა, როგორც განაშორე შენ იგი ეტლებს და მხედრებს ფარაონისას; გააქვავე ისინი, რათა ისინი იყვნენ ყოველგვარი მოძრაობის გარეშე, ყოველგვარი მოქმედების გარეშე, როგორც გააქვავე შენ წყლები. მიხსენ მე, უფალო, ღმერთო ჩემო! მტერნი ჩემნი მტკიცენი არიან და დიადები! თუკი მიმანდობ მე ჩემს თავს თავად, – ისინი მომკლავენ მე, როგორც ლომი კლავს სუსტ ბატკანს; დამფქვავენ მე, როგორც ფქვავს წისქვილის ქვა მარცვალს ხორბლისას. „სიდიადითა მკლავისა შენისათა ქვა იქმნენ,“ ( გამ. 15:16 ) ყველა მოძულე ჩემი ხსნისანი, ყველა შემწინააღმდეგებელნი სვლისადმი ჩემი შენკენ, „ვიდრემდის წარვლოს ერმან შენმან, უფალო, ვიდრემდის წარვლოს ერმან შენმან ამან, რომელ მოიგე. შეიყვანენ და დაჰნერგენ იგინი მთასა მკჳდრობისა შენისასა განმზადებულსა სამკჳდრებელსა შენსა, რომელ ჰქმენ, უფალო, წიემინდე, უფალო, რომელ განმზადეს ჴელთა შენთა“ ( გამ. 15:16-17 ).

როდესაც წყლებმა ზღვისამ მეწამულისამ დაფარეს და დაახრჩვეს მებრძოლნი ფარაონისანი, მისი მხედართმთავსრნი, მისი ცხენოსანნი, მისი ეტლები, – აიღო მარიამ წინასწარმეტყველმან, დამან აჰრონისმან, მღვდელმთავარმა ისრაელიანთა, და მოსესი, კანონმდებელისა მათი, ებანი ჴელთა მისთა“, – თანხლებით დასთა ქალებისა ისრაელიანთა, აღავლინა გალობა: „უგალობდეთ უფალსა, რამეთუ დიდებით დიდებულ არს ცხენი და მჴედარი შთასთხია ზღუასა“ ( გამ. 15:20-21 ).

სული მყოფი მსახურებაში ღვთისადმი, შემსწავლელი კანონისა ღვთისა დღე და ღამე, ერთდება ერთ სულად უფალთან ( 1კორ.6:17 ), უნათესავდება მას კანონით წმინდით, ხდება და მისი, წინასწარმეტყველი, როგორც მსესხებელი მისგან მადლისმიერი შთაგონებისა. როდესაც იგი დაინახავს გათავისუფლებას თავისას სიკვდილისაგან ცოდვიანისა, ჩაძირვისაგან ამაო საზრუნავებში და საქმიანობებში ამა სოფლისა, ძალაუფლებისაგან და ძალადობისა ფარაონისა: მაშინ განაწყობს გრძნობებს გულისმიერთ და საოცარი მშვიდობას ქრისტესას. და შეეხება რა მათ, როგორც სიმებს, საღვთო ფიქრებით, გამოსცემს საოცარ, წინასწარმეტყველურ ხმებს, უგალობს დიდებას ღმერთს, საიდუმლოებრივად, სულიერად მასიამოვნებლად.

ო თქვენ, ქალებო ისრაელისანო, სულნო სარწმუნო მონებისა უფლისა იესოსი! აიღეთ თქვენი ებანნი, მიაშურეთ გალობას წინასწარმეტყველისა შთაგონებულისა! დავჯდეთ მწყობრ დასად ქვეშ წმინდა ჩრდილისა ჯვრისა, „ჯვარ ცუმით ხორცისა ვნებითურთ და გულის თქუმით“ ( გალ. 5:24 ), გონებით და გულით წმინდით, ბაგეებით სუფთებით, „ვუგალობდეთ უფალსა“, დიდებულ ღმერთს. მხსნელს ჩვენსას, „რამეთუ დიდებით დიდებულ არს“ გამოუთქმელი სიკეთეებით თავისით ჩვენდამი და მთელი ქრისტიანული და კაცობრიობის მოდგმისათვის. ამინ.

Next