დასტური აღდგომისა სხეულთა ადამიანთა ნასესხები მოქმედებისაგან გონიერი ლოცვისა
განმარტოვებულ, ნაკლებად ცნობილ, ნაკლებმნიშვნელოვან მონასტერში, მდგარში შორის ტყეთა და ჭაობთა, ცხოვრობდა რომელიღაც მონაზონი. შიშით უნდობლობით საკუთარი თავის მიმართ, განხილვით წერილებისა მამათა, უკვირდებოდა იგი ლოცვას, აღსრულებულს გონებით სიღრმეში და იდუმალ სულიერ კუნჭულში.
ერთხელ იდგა მონაზონი ეკლესიაში, ჩაღრმავებით გონებისა გულში, – და გული მოულოდნელად დაიძრა ლოცვით გონებისაკენ, ხოლო თავისთან წაიყვანა მთელი სხეული წმინდა, სულიერ მდგომარეობაში, გამოუთქმელში სიტყვებით, მაღლა ყველა ვნებაზე, ჩასაწვდომზე ერთადერთი გამოცდილებით. როდესაც მონაზონმა დაინახა ასეთი არაჩვეულებრივი ახალი მდგომარეობა თავისი სხეულისა: მაშინ განათლდა გონება მისი შემეცნებით საიდუმლოებრივით. განიმარტა მისთვის აქამდე ჩანს გამოუცნობი და უცნაური სიტყვები წმინდისა იოანე კიბისაღმწერელისა , რომელიც ამბობს: „ღაღად-ვყავ ყოვლითა გულითა ჩემითა;“ ( ფს. 118:145 ), ესე იგი, სხეულით, სულით და გონებით“ 322 .
აი დასტური აღდგომისა სხეულთა ადამიანთა, რომელიც აქვთ თავიანთ თავში თვით! თუკი სხეული შემძლებელია შეგრძნებებისადმი სულიერისა, თუკი მას შეუძლია სულთან ერთად მონაწილეობდეს ნუგეშში მადლისმიერში; თუკი მას აქედან შეუძლია გახდეს ზიარი მადლისა: მაშინ როგორ იგი არ აღდგება ცხოვრებისათვის მარადიულისა, სწავლების მიხედვით წერილისა?
დამარილებულნი იყო მადლით სხეულები წმინდათა ღვთისათა, – და ხრწნილებას არ შეეძლო მათთვის შეხება! გამარჯვებით ხრწნილებაზე ისინი უკვე წინასწარ დაიწყეს საკუთარი აღდგომა; გამოაფრქვიეს რა კურნება, ისინი ადასტურებენ მყოფზე მათში მადლის შესახებ და მცხოვრებზე მათში მარადიული სიცოცხლისა, ჯერარსისა თავის დროს გაღვივდეს დიდებულ აღდგომაზე, განკუთვნილზე და მინიჭებულზე კაცობრიობისადმი გამომსყიდველისგან ჩვენისა, უფლისაგან იესო ქრისტესი. ამინ.
Next