მლოცველი გონება ეძიებს შეერთებას გულთან
დაიხურა კარები გრძნობისა: ენა დუმს, თვალები დაიხურა, სმენა არ შეისმენს არაფერს, რაც გარეთაა ჩემსგან. გონება, შემოსილი ლოცვაში, დადებით ტვირთისა მიწიერი ფიქრებისა, ეშვება გულისმიერ კუნჭულში. კარები კუნჭულისა ჩაკეტილია; ყველგან წყვდიადია, ბნელეთი შეუღწეველი. და გონება, გაოცებაში, იწყებს კაკუნს ლოცვით კარებზე გულისა; დგას მოთმინებით კარებთან, აკაკუნებს, იცდის, კვლავ აკაკუნებს, კვლავ იცდის, კვლავ ლოცულობს. არაა არავითარი პასუხი, არ გაისმის არავითარი ხმა! მკვდარი სიჩუმე და წყვდიადი პასუხობენ სამარისებური მდუმარებით. გონება გადის კარებისგან გულისა, მწუხარე, და მწარე მგლოვარებაში ეძიებს ლხენას. იგი არ იყო დაშვებული წარდგომისათვის მეფეთ მეფესთან ტაძარში შინაგანი კუნჭულისა.
რისთვის, რისთვის ხარ შენ უკუგდებული?
ჩემზეა ბეჭედი ცოდვისა. ჩვევა ფიქრისა მიწიერზე მე მართობს. არაა ჩემში ძალები: იმიტომ რომ სული არ მოდის ჩემთან შეწევნისათვის, სული ყოვლაწმინდა და ყოვლადკეთილი, აღმადგენელი შეერთებისა გონებისა, გულისა და სხეულისა რომლებიც განცალკევებულია საშინელი დაცემის შედეგად ადამიანისა. ყოვლისშემძლე, შემოქმედებითი შეწევნის გარეშე სულისა, მხოლოდ ჩემი საკუთარი ძალისხმევანი ამაონია! იგი მრავალმოწყალეა, კაცთმოყვარე დაუსრულებლად: მაგრამ უწმინდურობა ჩემი არ უშვებს მას ჩემთან. დავიბან ცრემლებით, განვიწმინდები აღსარებით ცოდვებისა ჩემისა, არ მივცემ სხეულს ჩემსას საკვებს და ძილს, სიუხვისგან რომელთაც გადაედება სიდონდროხე სულს; მთლად, შემოსილი მგლოვარებაში სინანულისა, ჩამოვალ კარებთან ჩემი გულისა. იქ დავდგები, ანდა დავჯდები, როგორც სახარებისეული ბრმა, ავიტან სიმძიმეს მოწყენილობასაც წყვდიადისა, ვიღაღადებ შემძლებლის მიმართ შეწყალებისა: „შემიწყალე მე!“ ( მკ. 10:48 ).
და ჩამოვიდა, და დადგა, და დაიწყო ხმოვა მგლოვარებით. მიამსგავსა მან თავი ბრმას, ვერ მხედველს ჭეშმარიტისა დაუვალი ნათლისა, – ყრუს და მუნჯს, ვერ შემძლებელს ვერც ლაპარაკისა, ვერც მოსმენისა სულიერად; გრძნობდა საგნის არსით, რომ იგი ზუსტადაც ბრმაა, ყრუა, მუნჯია, დგას კარიბჭესთან იერიქონისა – გულისა, დასახლებულისა ცოდვებით – ელოდება კურნებას მხსნელისაგან, რომელსაც ვერ ხედავს, რომლისაც არ ესმის, რომლის მიმართაც ღაღადებს – მხოლოდ ერთადერთი თავისი გაჭირვებული მდგომარეობიდან. მან არ იცის მისი სახელი, უწოდებს ძეს ღვთისას ძეს დავითისას: ხორცსა და სისხლს არ ძალუძთ პატივისცემა ღვთისა, როგორც ღვთისა.
მიმასწავლით მე გზას, რომელზეც გაივლის მხსნელი? ეს გზაა – ლოცვა, როგორც უთხრა ადამიანს წინასწარმეტყველმა პირისაგან ღვთისა და სულით ღვთისათი: „მსხუერპლმან ქებისამან მადიდოს მე, და მუნ არს გზაჲ, სადა უვუენო მას მაცხოვარებაჲ ჩემი“ ( ფს. 49:23 ). მითხარით მე, რომელ საათა გამოივლის მხსნელი? დილით კი, თუ შუადღისას, ანდა საღამოს? იღჳძებდით უკუე, და ილოცევდით, რამეთუ არა იცით, რომელსა ჟამსა უფალი თქუენი მოვიდეს“ ( მთ. 24:42 ; მკ. 13:33 ).
გზა ცნობილია, საათი არაა დადგენილი! – გამოვალ ქალაქიდან, დავდგები ანდა დავჯდები კარიბჭესთან იერიქონისა, როგორც გვირჩევს წმინდა პავლე: აწ უკუე განვიდეთ მისა გარე ბანაკსა მას და ყუედრებაჲ იგი მისი მოვიღოთ. ( ებრ. 13:13 ). ეს სოფელი ჩაივლის; ყველაფერი მასში დროებითია: იგი არაა წოდებული კიდეც ქალაქად, არამედ ბანაკად. მივატოვებ მიდრეკილებებს ქონებისადმი, რომელიც უნებლიედ დაიტოვება სიკვდილისას, ხოლო ხშირად მანამდე სიკვდილისა; დავტოვებ პატივებს და დიდებებს დაღუპვადებს; მივატოვებ სიამოვნებებს გრძნობადებს, წამრთმევებს შესაძლებლობისა ღვაწლთადმი და საქმიანობებისადმი სულიერისა. „რამეთუ არა მაქუს ჩუენ აქა საყოფელად ქალაქი, არამედ მერმესა მას ვეძიებთ. ( ებრ. 13:14 ), რომელიც უნდა გამოცხადდეს ჩემთვის წინასწარ გულში ჩემსაში წყალობით და მადლით ღვთისა – მხსნელისა ჩემისა. ვინც არ ავა საიდუმლოებრივ იერუსალიმში სულით დროს მიწიერი ცხოვრებისა: იგი გასვლისასაც სულით სხეულიდან ვერ შეძლებს ჰქონდეს მოწმობა, რომ დაშვებული მისთვის იქნება შესვლა იერუსალიმში ზეციერში. პირველი ემსახურება საწინდარს მეორისა 318 . ამინ.
Next