ჩინი ყურადღებისა საკუთარი თავისადმი მცხოვრებისათვის შორის ერისა

სული ყველა ვარჯიშისა უფალში – „ყურადღებაა“. გარეშე „ყურადღებისა“ ყველა ეს ვარჯიშნი უნაყოფონია, მკვდარნია. მსურველმა გადარჩეს უნდა ისე მოაწყოს საკუთარი თავი, რათა მას შეეძლოს შეინარჩუნოს „ყურადღება საკუთარი თავისადმი“ არა მხოლოდ განმარტოვებაში, არამედ თვით გაფანტულობაშიც, რომელშიც ზოგჯერ საწინააღმდეგოდ ნებისა იგი ჩაებმება გარემოებებით. შიში ღვთისა დაე დაძლევს სასწორებზე გულისა ყველა სხვა შეგრძნებებს: როდესაც მოსახერხებელი იქნება შეინარჩუნო „ყურადღება საკუთარი თავის მიმართ“, განმხოლოვებაშიც კელიისა, და შორის გარემომცველისა ყველა მხრიდან ხმისა.

კეთილგონიერი ზომიერება საკვებში, შემცირებით სიცხისა სისხლისა, ძალიან ეხმარება „ყურადღებას საკუთარი თავის მიმართ“, ხოლო განხურება სისხლისა, როგორღაც: ჭარბი მოხმარებისაგან საკვებისა, გაძლიერებული სხეულის მოძრაობისაგან, ანთებისაგან მრისხანებით, აღტაცებისაგან პატივმოყვარეობით და სხვა მიზეზისაგან, შობს მრავალ გულისთქმებს და ოცნებებს, სხვაგვარად, გაფანტულობას. წმინდა მამები გამოუწერენ მსურველს „ყურადღება მიაქციოს თავის თავს ჯერ ერთი ზომიერ, თანაბარ, მუდმივ, თავშეკავებას საკვებში ³¹⁵ .

გამოღვიძებულმა – ხატებაში მომლოდინესი ყველა ადამიანისა გამოღვიძებისა მკვდრეთით, – მიმართე ფიქრები ღვთისადმი, შესწირე მსხვერპლად ღმერთს საწყისები ფიქრებისა ფონებისა, კიდევ არ მიმღებისა თავის თავში არავითარი ამაო წარმოდგენისა. სიმშვიდით, ძალიან ფრთხილად, აღსრულებით ყველაფერი საჭიროსი ხორციელად აღმდგარისა ძილისაგან, წაიკითხე ჩვეული ლოცვითი კანონი, ზრუნვით არა მხოლოდ რაოდენობაზე ლოცვის სიტყვებისა, იმდენად ხარისხზე მისსაზე, ესე იგი იმაზე, რათა იგი იყოს აღსრულებული „ყურადღებით,“, და, მიზეზის გამო „ყურადღებისა“, რომ განიწმინდოს და გაცოცხლდეს გული ლოცვითი ლმობიერებით და ნუგეშით. შემდგომად ლოცვითი კანონისა, კვლავ მთელი ძალებით ზრუნვით ყურადღებაზე“, იკითხე ახალი აღთქმა, უპირატესად კი სახარება. ამ კითხვასთან ერთად გულდასმით შენიშნე ყველა ანდერძი და მცნება ქრისტესი, რათა მათ მიხედვით შესაძლებელი იყოს წარმართო საკუთარი საქმიანობა, ხილული და უხილავი. რაოდენობა საკითხავისა განისაზღვრება ძალებით ადამიანისა და ვითარებისა. არ უნდა დავამძიმოთ გონება ზედმეტი კითხვით ლოცვათა და წერილისა, ასევე არ უნდა გამოვტოვოთ მოვალეობები საკუთარნი უზომო ვარჯიშისათვის ლოცვით და კითხვით. როგორც ზედმეტი მოხმარება საკვებისა არღვევს და ასუსტებს კუჭს, ისე არაზომიერი მოხმარება სულიერი საკვებისა ასუსტებს გონებას, წარმოშობს მასში ზიზღს ღვთისმოსავი ვარჯიშისაგან, აყენებს მას გულგატეხილობას ³¹⁶ . ახალბედასათვის წმინდა მამები სთავაზობენ ხშირ ლოცვებს, მაგრამ ხანმოკლეებს. როდესაც კი გონება გაიზრდება სულიერი ასაკით მოღონიერდება და დავაჟკაცდება, მაშინ იგი იქნება მდგომარეობაში გამუდმებით ილოცოს. ქრისტიანებს, მიმღწევთ სრულყოფილი ღმერთში ასაკისა, მიეკუთვნება სიტყვები წმინდისა მოციქულისა პავლესი: „მნებავს უკუე, ლოცვაჲ მამათაჲ ყოველსა ადგილსა აღპყრობად წმიდად ჴელთა თჳნიერ რისხვისა და გულის ზრახვისა; ( 1ტიმ. 2:8 ), ესე იგი უვნებოდ და გარეშე ყოველგვარი გართობისა ანდა აღფრენისა. თვისობრივი მამაკაცისათვის კიდევ არაა თვისობრივი ყრმისათვის. განათებული მეოხებით ლოცვისა და კითხვისა მზით სიმართლისა, უფლით ჩვენით იესო ქრისტეთი, დაე გამოვა ადამიანი საქმეებზე დღიური სარბიელისა, ყურს უგდებს, რათა ყველა საქმეში და სიტყვებში მისა, მთელს არსებაში მისაში მეფობდეს და მოქმედებდეს ყოვლადწმინდა ნება ღვთისა, გახსნილი და განმარტებული ადამიანებისათვის სახარებისეულ მცნებებში.

თუკი გამოჩნდება თავისუფალი წუთები განმავლობაში დღისა, გამოიყენე ისინი კითხვისათვის „ ყურადღებით“ რამდენიმე რჩეული ლოცვებისა, ანდა რამდენიმე რჩეული ადგილებისა წერილიდან, და მათით კვლავ გაიმაგრე სულიერი ძალები, დასუსტებული საქმიანობით შორის ამაო სამყაროსი. თუკი ეს ოქროს წუთები არ გამოჩნდება, მაშინ საჭიროა დანანება მათ გამო, როგორც დანაკარგზე საგანძურისა. რაც დაკარგულია დღეს, არ უნდა დაიკარგოს შემდეგ დღეს, იმიტომ რომ გული ჩვენი მოხერხებულად მიეცემა დაუდევრობას და გულმავიწყობას, რომლებისგანაც იშვება ბნელი უცოდინრობა, ამდენად დამღუპველი საქმეში ღვთისა, საქმეში ხსნისა ადამიანთა.

თუკი მოგიხდება თქმა ანდა გაკეთება რაიმე საწინააღმდეგოსი მცნებებისა ღვთისა, მაშინ დაუყოვნებლივ უმკურნალე შეცდომას სინანულით, და გულწრფელი სინანულის საშუალებით დაბრუნდი გზაზე ღვთისა, რომლისგანაც გადაუხვიე დარღვევით ნებისა ღვთისა. არ აიხირო გარეშე გზისა ღვთისა! – მომსვლელ ცოდვისმიერ ფიქრებს, ოცნებებს და შეგრძნებებს დაუპირისპირე რწმენით და სიმდაბლით სახარებისეული მცნებები, თქმით წმინდა პატრიარქთან ერთად იოსებთან: ვითარ ვქმნე საქმე ბოროტი და ვცოდო წინაშე ღმრთისა?“ ( დაბ. 39:9 ). ყურადღებიანმა საკუთარი თავისადმი უნდა უარყოს ყოველგვარი მეოცნებეობა საერთოდ, როგორც კი იგი არ ჩანდეს მიმზიდველი და კეთილსახიერი: ყოველგვარი მეოცნებეობა არის ხეტიალი გონებისა, გარეთ ჭეშმარიტებისა მხარეში მოჩვენებებისა არარსებულთა და ვერ შემძლებებლებისა აღსრულდნენ, პირფერისა გონებისადმი და მისი მომატყუებლისა შედეგები მეოცნებეობობისა დაკარგვაა „ყურადღებისა“ საკუთარი თავისადმი, გაფანტულობა გონებისა და სიხისტე გულისა ლოცვისას; აქედანაა – სულიერი მოშლა.

საღამოს, მისვლისას ძილად, რომელიც დამოკიდებულებაში სიცოცხლესთან იმ დღისა არის სიკვდილი, განიხილე ქმედებები შენი განმავლობაში გვერდით ჩავლილი დღისა. იმისათვის, ვინც ატარებს „ყურადღებიან ცხოვრებას“, ასეთი განხილვა არაა რთული, იმიტომ რომ მიზეზით ყურადღებისა საკუთარი თავის მიმართ“ ნადგურდება მავიწყარობა, ამდენად თვისობრივი ადამიანისათვის გართობილისა. მაშ ასე, მოგონებით ყველა შეცოდებისა შენი საქმით სიტყვით, აზრით, შეგრძნებით, მიართვი მათში სინანული ღმერთს განწყობილებით და გულისმიერი წინდით გამოსწორებისა. შემდეგ, წაკითხვით ლოცვითი კანონისა, დაასრულე საღვთო აზრებით დღე, დაწყებული საღვთო აზრებით.

სად მიდიან ყველა ფიქრები და გრძნობები მძინარისა ადამიანისა? რა არის ეს საიდუმლოებრივი მდგომარეობა – ძილი, რომლის დროსაც სული და სხეული ცოცხლებია, და ამასთან არ ცოცხლობენ, მოკლებული არიან ცნობიერებას თავისი ცხოვრებისა, თითქოს როგორც მკვდარნი? ძილი ისევე გაუგებარია, როგორც სიკვდილი. მის დროს ისვენებს სული. ივიწყებს რა ყველაზე სასტიკ სიმწარეებს და გასაჭირს მიწიერთ, ხატებაში თავისაში მარადიული განსვენებისა; ხოლო სხეული!... თუკი იგი აღდგება ძილისაგან, მაშინ უსათუოდ აღდგება სიკვდილისგანაც. თქვა დიდმა აგათონმა: „შეუძლებელია გაძლიერებული „ყურადღების გარეშე საკუთარი თავისადმი“ წარვემატოთ სათნოებებში“ ³¹⁷ . ამინ.

დაწერილია სურვილის გამო გატარებისა შორის ერისა ყურადღებიანი ცხოვრებისა რომელიღაც ღვთისმოსავის ერისკაცი პირისათვის.

Next