Кладбищеსასაფლაო
Послеშემდგომად многихბევრი летწლის отсутствияარყოფნისა посетилმოვინახულე яმე тоის живописноеფერწერული село,სოფელი, в которомრომელშიც яმე родился.დავიბადე. Давно-давноდიდი დიდი ხანია принадлежитეკუთვნის оноიგი нашейჩვენს фамилии.ოჯახს. Тамიქაა – величественноеდიდებული кладбище,სასაფლაო осеняемоеდაბურვილი вековымиსაუკუნეების древами.ხეებით. Под широкимиფართო развесамиგადაფენებს ქვეშ деревხეებისა лежатწვანან прахиფერფლნი тех,მათი, которыеრომლებიც ихისინი насадили.დარგო. Яმე пришелმივედი на кладбище.სასაფლაოზე. Раздалисьგაისმა над могиламиსაფლავებს ზემოთ песниგალობანი плачевные,სამგლოვიარონი, песниგალობანი утешительныеმანუგეშებელნი священнойწმინდა панихиды.პანაშვიდისანი. Ветерქარი ходилმიმოდიოდა по вершинамწვერებზე дерев;ხეებისა; шумелиხმაურობდნენ ихმათი листья;ფოთლები; шумხმა этотეს сливалсяერწყმოდა с голосамиხმებს поющихმგალობლებისას священнослужителей.მღვდელმსახურთა.
Услышалგავიგონე яმე именаსახელები почившихგანსვენებულთა – живыхცოცხალთა для моегоჩემი сердца.გულისათვის. Перечислялисьჩამოითვლებოდა имена:სახელები: моейჩემი матери,დედისა, братьевძმებისა иდა сестер,დებისა, моихჩემი дедовბაბუებისა иდა прадедовდიდი ბაბუებისა отшедших.წასულთა. Какоеროგორი уединениеგანმარტოვებაა на кладбище!სასაფლაოზე! Какаяროგორი чудная,საოცარია, священнаяწმინდა тишина!სიჩუმე! Сколькоრამდენი воспоминаний!მოგონებაა! Какаяროგორი странная,უცნაურია многолетняяმრავალწლიანი жизнь!სიცოცხლე! Яმე внималყურად ვიღებდი вдохновенным,შთაგონებულ, божественнымსაღვთო песнопениямსაგალობლებს панихиды.პანაშვიდისას. Сперваპირველად объялоმომიცვა меняმე одноერთმა чувствоგრძნობამ печали;სევდისამ; потомშემდეგ оноმან началоიწყო облегчатьсяშემსუბუქება постепенно.თანდათან. К окончаниюდასასრულს панихидыპანაშვიდისა тихоеჩუმმა утешениеნუგეშმა заменилоჩაანაცვლა собою глубокуюღრმა печаль:დარდი: церковныеეკლესიის молитвыლოცვებმა растворилиგააქარვეს живоеცოცხალი воспоминаниеხსოვნა о умершихგარდაცვლილებზე духовнымსულიერი услаждением.დატკბობით. Ониისინი возвещалиიუწყებოდნენ воскресение,აღდგომას ожидающееმომლოდინეს умерших!გარდაცვლილებისა! ониისინი возвещалиიუწყებოდნენ жизньსიცოცხლეს их,მათსას привлекалиიწვევდნენ к этойამ жизниსიცოცხლისათვის блаженство.ნეტარებას.
Могилыსაფლავები праотцевპირველმშობელთა моихჩემთა огражденыშემოსაზღვრულია кругомირგვლივ вековыхსაუკუნოვანი дерев.ხეებით. Широкоფართოდ раскинувшиесяგაწვდენილმა ветвиტოტებმა образовалиწარმოქმნეს сеньსაბურველი над могилами:საფლავებს ზემოთ: под сеньюსაბურველს ქვეშ покоитсяგანისვენებს многочисленноеმრავალრიცხოვანი семейство.ოჯახი. Лежатწვანან тутაქ прахиფერფლნი многихბევრი поколений.თაობისა. Земля,მიწავ, земля!მიწავ! сменяютсяიცვლებიან на поверхностиზედაპირზე твоейშენსაზე поколенияთაობები человеческие,ადამიანურნი, какროგორც на деревьяхხეებზე листья.ფოთლები. Милоსაყვარლად зеленеют,მწვანდებიან, утешительно,მანუგეშებლად, невинноუწყინრად шумятხმაურობენ этиეს листочки,ფოთლები, приводимыеმოსულნი в движениеმოძრაობაში тихимჩუმი дыханиемსუნთქვით весеннегоგაზაფხულის ветра.ქარისა. Придетმოვა на нихმათზე осень:შემოდგომა: ониისინი пожелтеют,გაყვითლდებიან, спадутჩამოცვივდებიან с деревხეებიდან на могилы,საფლავებზე, истлеютგაიხრწნებიან на них.მათზე. При наступленииდადგომისას весныგაზაფხულისა другиеსხვა листочкиფოთლები будутდაიწყებენ красоватьсяპრაჭვას на ветвях,ტოტებზე, иდა такжеასევე – толькоმხოლოდ в течение краткойმოკლე чредыრიგის განმავლობაში своей,თავისი, такжеასევე увянут,დაჭკნებიან, исчезнут.გაქრებიან. Чтоრაა нашаჩვენი жизнь?სიცოცხლე? Почтиთითქმის то же,იგივე чтоრაც жизньსიცოცხლე листкаფოთლისა на древе!ხეზე!
«2020 Маяმაისი 18441844 года.წლისა. Селоსოფელი Покровское,პოკროვსკოე, Вологодскойვოლოგოდის губернии»გუბერნიისა“ .