Думаფიქრი на берегуნაპირას моряზღვისა
Комуვისი подобенმსგავსია христианин,ქრისტიანი переносящийგადამტანი скорбиმწუხარებებსა земнойმიწიერი жизни,ცხოვრებისა, истиннымჭეშმარიტი духовнымსულიერი разумом?გონებით? – Егоიგი можноშეიძლება уподобитьშევადაროთ страннику,მოგზაურს, которыйრომელიც стоитდგას на берегуნაპირას волнующегосяმღელავი моря.ზღვისა. Яростноმძვინვარედ седыеჭაღარა волныტალღები подступаютმიადგებიან к ногамფეხებს странникаმოგზაურისას и,და ударившисьდაჯახებულნი о песок,ქვიშას, рассыпаютсяდაიფანტებიან у ногფეხებთან егоმისი в мелкиеწვრილ брызги.შხეფებად. Море,ზღვა препираясьკინკლაობაში с вихрем,გრიგალთან, ревет,ღრიალებს, становитაყენებს волны,ტალღებს, какროგორც горы,მთებს, кипит,დუღს, клокочет.თუხთუხებს. Волныტალღები рождаютწარმოშობენ иდა снедаютღრღნიან однаერთი другую;მეორეს; главыთავები ихმათი увенчаныდაგვირგვინებულია белоснежноюთოვლივით თეთრი пеною;ქაფით; море,ზღვა покрытоеდაფარული ими,მათით, представляетწარმომიდგენს однуერთ необъятнуюუშველებელ пастьხახას страшногоსაშინელი чудовища,ურჩხულისას, унизаннуюმოოჭვილს зубами.კბილებით. На этоამ грозноеმრისხანე зрелищеსანახაობას с спокойноюმშვიდი думоюფიქრით смотритუყურებს таинственныйსაიდუმლოებრივი странник.მოგზაური. Одниმხოლოდ глазаთვალები егоმისი არის на море,ზღვაზე, аხოლო гдеსადაა мысльფიქრი его,მისი, гдеსადაა сердце?გული? мысльფიქრი егоმისი – во вратахბჭეებშია смерти;სიკვდილისა сердцеგული – на судеსამსჯავროზე Христовом.ქრისტესაზე. Здесьაქ онიგი ужеუკვე предстоитწარმდგარია умом,გონებით здесьაქ онიგი предстоитწარმდგარია ощущением,შეგრძნებით здесьაქაა егоმისი заботы,საზრუნავები, здесьაქაა страхშიში его:მისი: от этогоამ страхаშიშისაგან бежитგარბის страхშიში земныхმიწიერი искушений.განსაცდელებისა. Утихнутმიწყნარდებიან ветры,ქარები, уляжетсяჩადგება море.ზღვა. Гдеსადაც холмилисьიბორცვებოდნენ гневныеმრისხანე волны:ტალღები: тамიქ расстелетсяგაიშლება неподвижнаяუძრავი поверхностьზედაპირი утомленныхდაქანცულისა буреюქარიშხლისაგან вод.წყლისა. Послеშემდგომად усиленнойგაძლიერებულისა тревогиგანგაშისა ониისინი успокоятсяდამშვიდდებიან в мертвойმკვდარ тишине;სიჩუმეში; в прозрачномგამჭვირვალე зеркалеსარკეში ихმათსაში отразитсяაისახება вечернееსაღამოს солнце,მზე, когдаროდესაც оноიგი встанетდადგება над Кронштадтом,კრონშტადტის ზემოთ иდა пуститდაუშვებს лучиსხივებს своиთავისას вдольგასწვრივ Финскогоფინეთის залива,ყურისა, на встречуშემხვედრად струямნაკადებისა Невы,ნევისა, к Петербургу.პეტერბურგთან. Живописноеფერწერული зрелище,სანახაობაა, знакомоеნაცნობი жителямმცხოვრებთათვის Сергиевойსერგის пустыни!უდაბნოსი! Этоამ небо,ცას, этотამ берег,ნაპირს, этиამ зданияშენობებს сколькоრამდენი виделиუნახავთ увенчанныхდაგვირგვინებული пеноюქაფით гордых,ამაყი, свирепыхმძვინვარე волн?ტალღები? Иდა всеყველა ониისინი прошли,წავიდნენ, всеყველა улеглисьდაიდვნენ в тишинеსიჩუმეში гробаსამარისა иდა могилы.საფლავისა. Иდა идущиеმსვლელები мимоგვერდზე идут,მიდიან, успокоятсяგანისვენებენ также!ასევე! Чтоრა такასეთი зыбко,მერყევია, такასეთი непродолжительно,არახანგრძლივი, какროგორც венцыგვირგვინნი из пеныქაფისა влажной!სველისა!
Взираяმჭვრეტელი из тихогоჩუმი монастырскогоმონასტრის пристанищаთავშესაფრიდან на житейскоеცხოვრების море,ზღვისადმი, воздвизаемоеაღმართულისა буреюქარიშხლისაგან страстей,ვნებებისა, благодарюგმადლობ Тебя,შენ, Царюმეფეს иდა Божеღმერთს мой!ჩემსას! привелმომიყვანე Тыშენ меняმე в оградуზღუდეში святойწმინდა обители!სავანისა! скрылდამფარე меняმე «в тайнеსაფარველსა лицаპირისა Твоегоშენისასა от мятежаაღძრვისაგან человеческого!»კაცთასა“ покрылდამფარე меняმე «в кровеკარავსა შენსა от пререканияჴდომისაგან язык!»ენათაჲსა“ ( Пс.30:21ფს. 30:21 ). О томიმაზეა толькоმხოლოდ печальнаდარდიანი душаსული моя,ჩემი, о томიმაზე смущаюсьშეცბუნებული ვარ неизвестностью,უცოდინარობით, чтоრომ пройдуწავალ лиკი отсюда,აქედან с берегаნაპირიდან житейскогоცხოვრებისეული моряზღვისა коловратного,მორევიანისა, неверного,არასანდოსი, «в местоადგილსა селенияსაყოფელისა дивна,საკჳრველისასა даже доვიდრე домуსახლადმდე Божия,ღმრთისა во гласеჴმითა радования,სიხარულისათა и исповедания шума празднующего» ( Пс.41:5ფს.41:5 ), вселюсьდავსახლდები лиკი тамიქ в векუკუნითი века?უკუნისამდე? Чтоრაც ж доშეეხება скорбейმწუხარებებს земных,მიწიერებს, – «на Богаღმერთსა уповах,ვესავ, неარა убоюся:შემეშინოს; чтоრაჲ сотворитმიყოს мнеმე человек»კაცმან ( Пс.55:12კაცმან ).
18431843 года.წელი Сергиеваსერგის Пустыня.უდაბნო.